Πάγκαλος ή Βενιζέλος;
Αιώνιο δίλημμα: Οι συντάκτες του ΜΕΝ 24 παίρνουν θέση στη μάχη που παίζεται στην αντιπροεδρία της κυβέρνησης.
Ο Μάνος Μίχαλος βγάζει αντιπρόεδρο Πάγκαλο
Ναι, ξέρω μας έβαλε στο ίδιο επίπεδο ότι μαζί τα φάγαμε (παρότι εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να φάμε το ίδιο), μας είπε τεμπέληδες, χαρακτήρισε κοπρίτες τους δημοσίους υπαλλήλους, κατηγόρησε τους στρατιωτικούς για αντιπαραγωγικούς, ενώ είπε και αγράμματους τους επαναστάτες του 1821. Όμως, σόρι, αλλά δεν ξέρω, Πάγκαλο ψηφίζω. Κι ας με τρώει μέσα μου το γεγονός ότι όλα αυτά μας τα λέει ένα μέλος του ίδιου του πολιτικού συστήματος.
Γιατί, στο φινάλε, αν βγάλω αυτό με τους επαναστάτες και κοιτάξω τον ελληνικό μου καθρέφτη, θα δω πολλά από αυτά που έχει πει, να αντικατοπτρίζονται στην πραγματικόητα. Anyway, δεν με ενδιαφέρει έτσι κι αλλιώς να ανοίξουμε πολιτική κουβέντα. Άλλωστε, ακόμη κι αν τα φάγαμε μαζί, μόνο εμείς πληρώνουμε τώρα το κεράτό μας μέσα!
Ωστόσο, παρακολουθώντας τον όλα αυτά τα χρόνια (να μιλάει με αυτή τη χολιγουντιανού trailer φωνή και μέχρι τώρα να μην δίνει την εντύπωση πως είχε εμμονή με τον πρωθυπουργικό θώκο) και σε σύγκριση με τον Βαγγέλη Βενιζέλο (που χειρίζεται τη γλώσσα όσο κανείς, αλλά δεν χειρίστηκε το μέλλον του, όταν κατέβηκε στο Ζάππειο τρελαμένος από προσωπική φιλοδοξία - κάτι που λογικά η οξυδέρκειά του θα τον έχει κάνει να μετανιώσει έστω και αναδρομικά), νιώθω πώς ο Θεόδωρος Πάγκαλος κέρδιζει στα σημεία.
Δεν πέφτουν κι εύκολα νοκ άουτ αυτοί οι δύο...
Ο Θοδωρής Δημητρόπουλος ψηφίζει Πάγκαλο
Ξεφύγεις δεν ξεφύγεις, αυτόν παίρνω. Δεν είναι καν contest δηλαδή, ο Βενιζέλος είναι -πάντα ήταν, όχι τώρα- από τους πλέον αντιπαθείς ανθρώπους στο χώρο της πολιτικής. Πχ δε μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω το γεγονός πως το βράδυ που είχε χάσει πανηγυρικά τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ, αυτός δεν άφησε να περάσουν τρία δευτερόλεπτα πριν ανακοινώσει θριαμβευτικά και με μάτι που άστραφτε, ότι θα διεκδικήσει την προεδρεία. Dude, ήρεμα, βλέπουν και παιδιά. Σου δίνει την αίσθηση πως είναι ο πιο αδίστακτος από το συνάφι του - κατόρθωμα μεγάλο δεδομένου πως μιλάμε για Έλληνες πολιτικούς.
Ο Πάγκαλος σου δίνει διαρκώς ατάκες. Είναι κάτι σαν άγνωστος χ. Θα ξεφύγει από τη γραμμή του κόμματος άμα του καπνίσει, θα πει με παντελώς άκομψο τρόπο πράγματα που έχουν πάντα δόσεις αλήθειας, αλλά "δεν τα λες" - κοινώς, είναι ένας πολιτικός που δε θα έπρεπε να είναι πολιτικός.
Όχι επειδή είναι ανίκανος (ή τελοσπάντων δεν είναι πιο ανίκανος από τους υπόλοιπους), αλλά επειδή δεν είναι καθόλου ραφιναρισμένος. Ούτε στο λόγο του, ούτε στην εμφάνισή του, ούτε στο περιεχόμενο όσων λέει. Μπορεί να γίνει επικίνδυνα politically incorrect, μπορεί να πει τις μαλακίες του, αλλά θα πει. Θα τον ακούσεις να μιλάει, και θα βρεις κάτι - να συμφωνήσει, να διαφωνήσεις, να λοιδωρήσεις. Αλλά θα βρεις κάτι. Ο άλλος είναι επιστήμονας του τίποτα.
Ανάμεσα σε ένα αντιπαθή πολιτικό και στον μπαρμπα-Θόδωρα που με κάποιον αδιανόητο τρόπο βρέθηκε να είναι αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, διαλέγω αυτόν που μοιάζει να βγήκε από το καφενείο του χωριού.
Η Ελιάνα Χρυσικοπούλου ρίχνει ψήφο στον Βενιζέλο
Αδαής ή απαθής; Πριν ξεκινήσεις να διαβάζεις, πάρε ως δεδομένο ότι είμαι και τα δύο. Και μόνο που πληκτρολογώ τα ονόματά τους μου φαίνεται παράξενο. Δεν συμμετέχω στα «Μαζί τα φάγαμε» αστεία στο twitter και τα Μπένι ανέκδοτα στο facebook, και βασικά ψιλοαναγουλιάζω όταν τα βλέπω. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που τα αναπαράγουν έχουν την ίδια ή και χειρότερη πολιτική άγνοια από μένα και, αν θες λόγω φιζίκ, τους θεωρούν παρόμοιους.
Η αλήθεια είναι πως και οι δύο θυμίζουν κομπάρσους σε λούμπεν ταινίες, που κάνουν ιδρωμένο σεξ με τη skinny πόρνη, μόνο και μόνο για να σου δείξει ο σκηνοθέτης πόσο χαμηλά έχει πέσει η πόρνη.
Ο Πάγκαλος μου μοιάζει μοχθηρός. Ο Βενιζέλος - πλέον - αξιολύπητος (και λέω πλέον γιατί παλαιότερα έμοιαζε με τον Brain που ετοιμάζει την παγκόσμια κυριαρχία). Επειδή όμως δυστυχώς πρέπει να διαλέξω, μεταξύ μοχθηρού και αξιολύπητου θα πάρω αξιολύπητο. Γιατί ο Βενιζέλος, as we speak, βρίσκεται σε αποστολή αυτοκτονίας. Σκέψου: Να μασήσει λεφτά δεν μπορεί. Να δώσει στο λαό λεφτά επίσης δεν μπορεί.
Η τελευταία φορά που ένιωσε τη δημοτικότητά του ν’ ανεβαίνει λογικά ήταν στο δημοτικό, άντε και στο γυμνάσιο. Θα ήταν ασφαλές να πούμε πως αυτή τη στιγμή είναι ο υπ’ αριθμόν 1 πιο μισητός άνθρωπος στην Ελλάδα. Και αυτό το μαζικό μίσος, όσο δικαιολογημένο κι αν είναι, εμένα με κάνει ν’ αντιδρώ.
Όταν βλέπω τις πέτρες να πέφτουν βροχή, βάζω τη δική μου στην τσέπη και τη φυλάω για κάποιον που δεν θα είναι βέβαιο ότι ο πετροβολισμός θα τον αφήσει στον τόπο.
Ο Ηλίας Αναστασιάδης μονοκούκι Βενιζέλο
Τα δύο θηρία πάλεψαν σκληρά μέσα μου πριν βγάλω την τελική απόφαση. Η πλάκα (δεν ξέρω αν είναι αστείο, αλλά ισχύει) είναι ότι ο Πάγκαλος δεν μου είναι καθόλου αντιπαθής. Ούτε παρεξηγήθηκα που είπε ότι μαζί τα φάγαμε. Δεν νομίζω να είχε εμένα στο μυαλό του. (Για να μην γελιόμαστε, δεν εννοούσε επακριβώς αυτό που του χρεώθηκε, οπότε κρίνω το #pestenatonfate εναντίον του λίγο λαϊκίστικο, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα. Όλοι ψιλοξέρουμε ποιους εννοούσε).
Επίσης, υποκλίνομαι στο μυαλό του (ναι, τώρα πέστε να φάτε εμένα) και στον ωραίο τρόπο που προσπαθεί να τα πει χωρίς πολιτικές σάλτσες. Πολίτικες, μπορεί. Θα αναρωτηθείς, όμως, γιατί ψηφίζω Βενιζέλο.
Γιατί είναι συμπαθέστερη φυσιογνωμία. Γιατί
πασχίζει να μιλήσει τα αγγλικά σαν παιδάκι γ' δημοτικού που έχει τη δασκάλα πάνω από το κεφάλι του έτοιμη να του αστράψει την ανάποδη. Γιατί έχει έναν τρόπο να σε πείθει ότι ανησυχεί για το μέλλον της χώρας. Δεν εξετάζω αν έχει δίκιο ή αν μάταια πονεί. Σου λέω ότι με πείθει.
Ενώ ο Θεόδωρος έχει αυτή την XXL κοιλιά που σε προκαλεί. Που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ενώ εγώ σπάω τον κουμπαρά μου για να περάσω το μήνα, αυτός γλείφει τα δάχτυλά του μετά από δύο κιλά παϊδάκια γιατί δεν βρίσκει εύκαιρη χαρτοπετσέτα. Και ο Βενιζέλος είναι χοντρός. Αλλά δεν είναι ΤΟΣΟ χοντρός.
ΥΓ. Μου άρεσε επίσης η φωτογραφία που ο Γιούνκερ βαράει τον υπουργό μας με ένα ντοσιέ στο κεφάλι. Δείχνει ότι και οι ξένοι παίζουν μαζί του. Θα παίξω κι εγώ, λοιπόν.
Ο Χρήστος Χατζηιωάννου σταυρώνει Πάγκαλο
Μόνο αν ξεφύγεις από τα στενά όρια της πολιτικής. Ο Βενιζέλος είναι σφιγμένος. Νιώθεις ότι κάθε φορά που είναι να εκφέρει μία πρόταση, εκατομμύρια λογοκριτικά bytes τρέχουν στον εγκέφαλό του για να αποφύγουν το ενδεχόμενο να πει κάτι που δεν πρέπει. Άσε που στην άκρη της γλώσσας του κρέμεται ένας λιλιπούτειος Μπαμπινιώτης, έτοιμος να διορθώσει το παραμικρό λάθος στον χειρισμό της γλώσσας. Έναν λάθος Αόριστο Β' πήγε να πει στην τελευταία συνέντευξη τύπου και το μάζεψε μέσα σε δευτερόλεπτα ιδρώνοντας στην ντροπή του λάθους.
Ο άλλος είναι πιο Έλληνας ρε παιδί μου. Θα την πει την χοντράδα του. Είτε την λέει επειδή του ξέφυγε καταλάθως είτε είναι προμελετημένη, η χοντράδα είναι απαραίτητη στον Έλληνα. Γιατί η χοντράδα είναι εκείνη που σε ταρακουνάει αρκετά για να αντιδράσεις. Αν συμφωνείς θα χειροκροτήσεις. Αν διαφωνείς θα σηκωθείς πάνω για να τον γιαουρτώσεις. Ενώ το να ψάχνεις να βρεις ψέγμα στο ακαδημαϊκό κείμενο που σου κουνάει στη μούρη κάθε φορά ο Βενιζέλος είναι τουλάχιστον κουραστικό.
Τον Πάγκαλο στην τελική θα τον δεις και στην Τζια να πίνει τα κρασιά του με παντόφλα και βερμούδα. Ο άλλος λογικά κλίνει το "λύω" σε όλους τους χρόνους πριν κοιμηθεί.
Ο Στέλιος Αρτεμάκης (δεν) είναι Βενιζελικός
Εγώ θα πάρω την καταπληκτική σύγκριση του Χατζηιωάννου και θα την πάω ένα επίπεδο παρακάτω. Το δίλημμα Βαγγέλης ή Θόδωρος πάει βαθιά στον ψυχισμό του Ελληνα, στην κουλτούρα του, στο τι ψηφίζει. Ο Βαγγέλης είναι ο μεθοδικός, προσεκτικός επαγγελματίας που βασίζεται στην ικανότητα του είτε αυτή είναι η δύναμη του λόγου, είτε οι γνώσεις του, και όντως θα ιδρώσει η παλάμη του για έναν λάθος Αόριστο Β. Αντίθετα, ο Πάγκαλος είναι πολύ πιο κοντά στην Ελλάδα, της λιακάδας, της ταβέρνας και του αυθορμητισμού. Και όσο ζω και γνωρίζω, από την εποχή που πήγαινα σχολείο με τα ΡΕΟ του Στρατού, την εποχή του Εκσυγχρονισμού, την εποχή των μεγάλων πάρτι αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα. Δεν μπορούσαμε να διαλέξουμε αν θέλουμε να είμαστε Βαγγέλης ή Θεόδωρος. Εφαγες εσύ επί αξιοκρατίας, εγώ θα φάω επί φραπέ. Εσύ κέρδισες αυτοδυναμία με εκβιαστικά διλήμματα, εγώ θα τα πάρω με λαικισμό! Μύλος δηλαδή. Και επειδή αυτή η περίοδος που διανύουμε είναι ότι πιο ζόρικο θυμάμαι, χωρίς να είμαι και 100% σίγουρος (τον έχω ικανό να τα φέρει τούμπα σε μία φράση) διαλέγω Βαγγέλη! Είναι άκρως πολιτικό!
Η Έλενα Μπουζαλά ψηφίζει Πάγκαλο, δαγκωτό!
Ταυτίζομαι με Πάγκαλο, όπως και πολλές φίλες μου, διότι ποτέ δεν προσπάθησε να κάνει δίαιτα. Είναι ο εαυτός του και ούτε μια στιγμή δεν του πέρασε από το μυαλό να αλλάξει για κανέναν. Έχει χιούμορ και θα καθόμουν ακόμη και να με φλερτάρει (μέχρι εκεί). Αντίθετα ο Βαγγέλης, δείχνει μια κρυφή bitch (δεν πιστεύω να μας διαβάζει). Φίλη, που από πίσω από την πλάτη μου, με θάβει. Μια ζηλιάρα σουσουράδα. Ο Teo δεν έκανε ποτέ χειλάκια για να φωτογραφηθεί, ούτε έκρυψε πιγούνι. Αυτό νομίζω ότι λέει κι άλλα.
ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΕΛΟΣ : Πάγκαλος με 57.1%
Ήταν μια μάχη σκληρή, ένας (πολιτικός) αγώνας χωρίς αύριο, ανάμεσα σε δύο τεράστιες (από όλες τις απόψεις) προσωπικότητες. Τελικά, ο Θεόδωρος Πάγκαλος είναι το απότελεμα του debate, έστω και με νίκη στα σημεία, έστω και με επικράτηση στις λεπτομέρειες. Στο μυαλό μας, η εικόνα του να δίνουν τα χέρια είναι ξεκάθαρη. Το μυαλό μας δεν είναι και πολύ καλά τελευταία...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου